Podstawowy warunek zatrudnienia

Jednym z warunków korzystania z estońskiego CIT jest utrzymywanie minimalnego zatrudnienia. Spółka może spełnić ten warunek na dwa sposoby. Może zatrudniać pracowników na podstawie umów o pracę albo ponosić wymagane wydatki na wynagrodzenia osób zatrudnionych na podstawie innych umów, np. umów zlecenia.

W wariancie pracowniczym spółka co do zasady zatrudnia co najmniej trzy osoby w przeliczeniu na pełne etaty. Do limitu wlicza wyłącznie osoby, które nie są jej udziałowcami, akcjonariuszami ani wspólnikami. Wymagany poziom zatrudnienia musi utrzymywać przez co najmniej 300 dni w roku podatkowym. Jeżeli rok podatkowy obejmuje okres inny niż 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, próg wynosi 82% dni tego roku.

Przykład kosztów w 2026 r. Od 1 stycznia 2026 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 4 806 zł brutto. Przy założeniu, że składki i fundusze finansowane przez pracodawcę wynoszą łącznie 20,48% wynagrodzenia, miesięczny koszt jednego etatu to około 5 790 zł, bez wpłat do PPK. Zatrudnienie trzech pracowników przez dziesięć pełnych miesięcy oznacza w tym przykładzie koszt około 174 tys. zł. Spełnienie warunku spółka ustala na podstawie faktycznej liczby dni zatrudnienia.

Estoński CIT i umowy cywilnoprawne

W wariancie opartym na umowach innych niż umowa o pracę spółka co miesiąc wypłaca wynagrodzenia co najmniej trzem osobom fizycznym, które nie są jej udziałowcami, akcjonariuszami ani wspólnikami. Łączna kwota miesięcznych wypłat musi wynosić co najmniej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.

Dla roku podatkowego rozpoczynającego się w 2026 r. podstawą obliczenia jest przeciętne wynagrodzenie z III kwartału 2025 r., włącznie z wypłatami z zysku. Według GUS wyniosło ono 8 854,61 zł[1]. Próg wynosi więc 26 563,83 zł miesięcznie, czyli 318 765,96 zł przy dwunastu miesięcznych wypłatach na tym poziomie.

Spółka musi też występować jako płatnik PIT lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne w związku z wypłatą tych wynagrodzeń. Zwolnienie z poboru podatku lub składek nie zawsze wyklucza uwzględnienie danej osoby. Przykładowo w interpretacji z 11 czerwca 2026 r. (0111-KDIB1-2.4010.138.2026.1.AW) Dyrektor KIS dopuścił uwzględnienie studentów do 26. roku życia wykonujących umowy zlecenia w opisanym tam przypadku.

Czy można łączyć formy zatrudnienia?

Spółka może korzystać z obu form zatrudnienia, ale dla celów estońskiego CIT musi spełnić w całości warunki przynajmniej jednego z dwóch wariantów. Przykładowo dwa etaty i dwie umowy zlecenia nie wystarczą do spełnienia standardowego warunku.

Wyjątki dla małych podatników i spółek rozpoczynających działalność

Mały podatnik. W pierwszym roku podatkowym opodatkowania estońskim CIT wystarczy co najmniej jeden pełny etat przez wymagany okres albo miesięczne wypłaty z tytułu umowy innej niż umowa o pracę na rzecz co najmniej jednej osoby w wysokości co najmniej przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw. W obu wariantach zatrudniona osoba nie może być udziałowcem, akcjonariuszem ani wspólnikiem spółki. W wariancie cywilnoprawnym obowiązuje także warunek płatnika.

Status małego podatnika zależy od przychodu ze sprzedaży wraz z należnym VAT w poprzednim roku podatkowym. Limit to równowartość 2 mln euro. Dla roku podatkowego rozpoczynającego się w 2026 r. wynosi 8 517 000 zł.

Podatnik rozpoczynający działalność. W roku rozpoczęcia działalności nie musi spełniać warunku minimalnego zatrudnienia. Od drugiego roku podatkowego zwiększa zatrudnienie co roku o co najmniej jeden pełny etat, aż do osiągnięcia ustawowego progu. Jeżeli w pierwszym roku nie zatrudniał pracowników, oznacza to co najmniej jeden etat w drugim roku i dwa w trzecim. Od czwartego roku działalności obowiązuje jeden z dwóch standardowych wariantów opisanych powyżej.

Co się dzieje, jeśli spółka nie spełni warunku?

Spółka traci prawo do estońskiego CIT z końcem roku podatkowego, w którym nie spełniła warunku zatrudnienia. Od następnego roku rozlicza CIT na zasadach ogólnych. Jeżeli stosowała ryczałt krócej niż cztery lata podatkowe, może powstać obowiązek zapłaty podatku wykazanego w korekcie wstępnej.

Więcej na blogu w artykule „Korekta wstępna a estoński CIT”.

Po utracie prawa do ryczałtu spółka może złożyć ponowne zawiadomienie po upływie trzech lat podatkowych, jednak nie wcześniej niż po upływie 36 miesięcy następujących po roku kalendarzowym, w którym utraciła to prawo.

Skorzystaj z nieodpłatnej analizy optymalizacyjnej

Umów się z nami na bezpłatną rozmowę. Sprawdzimy, które rozwiązanie odpowiada potrzebom Twojej spółki, jakie oszczędności może przynieść i ile kosztuje jego wdrożenie.


[1] Obwieszczenie Prezesa GUS z 20 października 2025 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, w III kwartale 2025 r.

Michał Kordiak

Partner | doradca podatkowy | ekspert w doradztwie podatkowym i strategicznym dla przedsiębiorstw. Specjalizuje się w podatkach dochodowych, cenach transferowych oraz zagadnieniach łączących prawo podatkowe z finansami i wyceną przedsiębiorstw. Autor publikacji, w których koncentruje się na praktycznych skutkach podatkowych decyzji biznesowych oraz zarządzaniu ryzykiem podatkowym.